Wie zegt dat er dit jaar geen “Goede Week” gevierd wordt?
Zag u het nog niet, die immense processie van personen die positief getest werden op het coronavirus?
Ze zijn niet gekleed in lange gewaden, zonder gordel, zonder hoofddeksel.
Ziet u de kruisweg niet van het verplegend personeel dat de Calvarieberg van de ‘pandemie’ beklimt,
ten einde krachten en met angst om het hart.

Hij die zegt dat God zich tijdens deze Goede Week niet laat zien heeft de dokters
in witte kledij en met bloedend hart niet gezien.
Zij dragen het kruis van het lijden mee van besmette mensen.
Ziet u niet dat zoveel wetenschappers water en bloed zweten, zoals in Getsemané,
koortsachtig op zoek naar een behandelingsmethode en een vaccin?
Zeg niet dat Jezus dit jaar niet door de straten trekt nu zoveel mensen moeten werken
om te zorgen voor het nodige voedsel en medicijnen voor iedereen.
Hebt u niet het aantal ‘Cyreneërs’ gezien die zich op de één of andere manier
hebben aangeboden om de zware kruisen mee te helpen dragen?
Ziet u niet hoeveel ‘Veronica’s’ zich hebben blootgesteld aan infecties
door het gelaat van besmette mensen droog te wrijven?
Wie zegt dat Jezus niet wéér ter aarde valt telkens
als wij de koude cijfers horen van nieuwe slachtoffers?
Zijn het niet de zo vele rusthuizen vol oudere mensen,
de hoogste risicopatiënten en hun verzorgers, die de Passie van het lijden beleven?
Lijkt het niet als een kroon van doornen voor de kinderen die tijdens deze crisis
‘opgesloten’ moeten beleven,
zonder veel begrip en zonder door parken en straten te kunnen lopen?
Voelen zij zich niet onrechtvaardig veroordeeld: de scholen, de universiteiten
en de vele winkels die gedwongen moeten sluiten?
Zijn alle landen van de wereld niet getroffen,
gegeseld door de gesel van dit virus?
Zijn zij niet zoals Pontius Pilatus die zijn handen in onschuld waste:sommige leiders die simpelweg politiek profijt willen halen uit de situatie?
Lijden ook zij niet, machteloos zoals de apostelen zonder Meester, zoveel
families opgesloten in hun huizen,
velen met problemen, niet wetend hoe en wanneer alles voorbij zal zijn?
Wordt het gelaat van de lijdende Maria niet weerspiegeld in het aangezicht
van zoveel moeders en familieleden
die lijden om de dood – op afstand – van een dierbare?
Is het niet zoals het afleggen van een kledingstuk,
de angst van vele families en kleine ondernemingen die hun spaarcenten
in rook zien opgaan?
Is de doodsangst van Jezus niet in verband te brengen met de angst
voor een tekort aan beademingstoestellen op de afdelingen voor intensieve
zorgen in zoveel landen?
Zeg dus niet: geen Goede Week dit jaar, zeg het niet, want het drama van
het lijden van de Heer
is misschien wel nooit zo reëel en authentiek geweest als dit jaar.